BORSTVOEDING VANZELFSPREKEND!?

augustus 6, 2018 Gerdien Rotgers No comments exist

In het kader van de internationale wereld borstvoedingweek besluit ik dit artikel van de plank te halen. Deze had ik ooit geschreven, maar niet eerder gepubliceerd.


“Ja natuurlijk ga ik mijn kindje straks borstvoeding geven, das toch heel natuurlijk!” Tijdens mijn zwangerschap had ik daar geen enkele twijfel over. Toen werd ons eerste kindje geboren, een meisje! Borstvoeding geven: het bleek een fantastische ervaring, maar zo vanzelfsprekend vond ik het niet.

Voorbereidingen

Tijdens de zwangerschap volgenden mijn man en ik een cursus borstvoeding. Drie avonden gepresenteerd door een lactatiekundige. We deden er nuttige informatie en tips op. Wat me opviel was dat er eigenlijk weinig in mijn familie en vriendenkring uit eigen ervaring kon vertellen, behalve dan de verhalen daar waar het niet gelukt was.

Geboorte

Onze dochter werd om 19 uur ’s avonds geboren. Uiteraard probeerden we haar diezelfde avond nog aan te leggen, maar helaas lukte die niet. Mogelijk was ze nog te misselijk van de bevalling, of begreep ze het aanhappen nog niet. Geen stress, morgen weer een dag.

Kolven

De volgende ochtend werden we gewekt door een fantastische kraamhulp, die ons graag hielp bij de borstvoeding. De hele dag probeerden we onze dochter aan te leggen, maar telkens zonder resultaat. Aangezien ik een kolf te leen had, begon ik met kolven om de drie uur. Maar er kwam werkelijk nog geen druppel melk uit! Mijn man ging op pad om een dubbele elektrische kolf te huren.

Beetje suf

Die eerste dag dronk onze dochter dus helemaal niks. Aangezien een baby dit 48 uur vol kan houden, besloten we het tot de volgende ochtend aan te zien. Toen de kraamhulp de volgende ochtend kwam, gaf ik aan onze dochter wat suf te vinden. Tijdens het kolven kwam er nog steeds geen druppel melk uit. Onze dochter was inmiddels 10% afgevallen. Daarom besloten we haar kunstvoeding te geven in de fles. Een schone taak voor mijn man.

Gezondheid voor alles

Onze insteek was: we gaan voor borstvoeding, maar als dit om welke reden dan ook niet lukt, dan maken we daar geen punt van. Over tepel-speenverwarring maakte ik me op dat moment ook niet druk. Haar gezondheid stond voorop.

Neusspray

De verloskundige kwam langs voor een controle en schreef me Oxytocine neusspray voor om het toeschietreflex op te wekken. Ook hiermee kwam mijn borstvoeding, tijdens het kolven, tot op de vierde dag nog niet op gang. De kraamhulp was met stomheid geslagen! Dit had ze in al die jaren nog nooit mee gemaakt! We besloten een lactatiekundige in te schakelen. Zij kwam de volgende dag.

Yes, het lukt wel!

Tijdens dit bezoek oefenden we het aanleggen en kreeg ik tepelhoedjes van de lactatiekundige. Dit was een bijzondere ervaring, want onze dochter dronk – op de vijfde dag – voor het eerst aan de borst! De tepelhoedjes maakten het aanhappen voor haar gemakkelijker. Dit moet helemaal goed komen, dacht ik.

Oefenen met aanleggen

Toch viel dit in de praktijk best tegen. Ik had nog steeds te weinig melk. Als ik onderzoeken mag geloven, komt dit slechts bij 2% van de vrouwen voor. Ook groeide onze dochter niet goed genoeg. Daarom besloten we borstvoeding en flesvoeding te blijven combineren. We oefenden het aanleggen daar waar mogelijk, zonder druk.

Volharding

Het slaapgebrek en de kraamtranen maakten het er allemaal niet gemakkelijker op, maar ik wilde dit zo graag doen! Waarom ik dit persé wilde, kon ik niet onder woorden brengen. Het was een ‘oergevoel’, iets wat ik aan mijn kindje wilde geven. De kraamhulp regelde dat ze nog twee dagen langer kon blijven, tot grote opluchting. Na negen dagen vertrok de kraamhulp en op de tiende dag kregen we weer bezoek van de lactatiekundige. Inmiddels dronk onze dochter af en toe een voeding aan de borst, maar het aanleggen bleek nog best lastig.

Realiteit

De lactatiekundige dacht goed met ons mee en gaf tips. Ook vroeg ze ons realistisch te zijn. Borstvoeding geven is prachtig, maar als het niet gaat kan het je echt opbreken en is kunstvoeding een prima keuze. Twee dagen later hadden we een telefonisch consult en evalueerden we hoe het ging. Weer gaf de lactatiekundige me mee om ook goed aan mezelf te denken.

Keerpunt

Ik realiseerde me dat ik op een keerpunt stond. Een combinatie van borst- en kunstvoeding is een manier, maar niet zoals ik me het voorgesteld had. Ik besloot dat ik wilde gaan voor volledige borstvoeding. Die nacht gaf ik borstvoeding op verzoek. Mijn dochter kwam om de anderhalf uur. Het was zwaar. Maar het komt goed, dacht ik. De natuur past zich wel aan.

Doorbraak

De volgende ochtend zat ik huilend van slaapgebrek aan het ontbijt. Mijn man vond het nu toch echt tijd om te stoppen met de borstvoeding, maar ik wist van geen ophouden. Mijn gevoel zei me dat dit de doorbraak was. En dat bleek ook het geval! Vanaf dat moment, inmiddels twee weken na de bevalling, kon ik onze dochter volledige borstvoeding geven. Ik was zo blij en trots als een pauw!

Genieten van ons meisje

In de weken die volgden kwam mijn dochter om de twee á drie uur voor een voeding. Ze sliep slechts een uurtje per keer, dus we hadden korte cycli. Ik genoot van de momenten dat ze bij me dronk, zo intiem met je kindje. Uren heb ik alleen maar naar haar gekeken, haar geaaid en gekust. Voor mijn gevoel was ik dag en nacht met haar bezig. Dat vond ik geen enkel probleem, want ik had immers verlof en alle tijd van de wereld. Het liefst had ik de kraamweken alleen doorgebracht met mijn man en dochter, in alle rust.

Borstvoeding praktisch?

Mijn ervaring was dat borstvoeding niet altijd past in onze Westerse maatschappij, waarin alles gepland wordt. Aangezien ik borstvoeding op verzoek gaf, zag geen enkele dag er hetzelfde uit. Voor het plannen van kraambezoek (zo goed bedoeld en het hoort erbij), of een afspraak buiten de deur (consultatiebureau, huisarts etc.) vond ik borstvoeding toch minder praktisch. Het geven van voeding duurde bij ons namelijk drie kwartier. Dat is best lang als je cycli draait van twee á drie uur, kraambezoek beneden hebt zitten, of zelf even weg moet. Ik voelde me gebonden op het moment dat er iets anders van me verwacht werd dan het zorgen voor m’n dochter.

Nederlandse opvattingen over borstvoeding

Hoewel ik zoveel mogelijk ‘gewoon’ publiekelijk borstvoeding gaf, merkte ik toch dat niet iedereen dit op prijs stelde, of dat ik mezelf er niet gemakkelijk bij voelde. Ik kwam erachter dat borstvoeding geven in Nederland helemaal niet vanzelfsprekend is. Ik heb veel verbaasde reacties gehad dat ik na enkele weken ‘nog’ borstvoeding gaf! Heel vaak kreeg ik de vraag of het allemaal nog wel lukte en of ik nog wel voldoende voeding had. De fles was immers veel gemakkelijker. Dan zat er wat meer tijd tussen en kon je het ook nog eens uit handen geven. Niet iedereen kon er begrip voor opbrengen dat je er zo druk mee was, anderen respecteerden juist onze keuze.

Onzekerheden

Over het feit of mijn dochter wel voldoende voeding kreeg, maakte ik mij niet druk. Ik gaf op verzoek en als ze vol zat, gaf ze dat zelf wel aan. Ze was vrolijk en actief. Onzeker werd ik pas van de weegschaal op het consultatiebureau. Na enkele weken bleek ons meisje niet voldoende te groeien volgens de norm. Blijkbaar produceerde ik nog steeds geen slagroom. Ik baalde enorm en kreeg het advies om haar met kunstvoeding bij te voeden. Ik had gemengde gevoelens bij dit advies. Het zou mijn eigen melkproductie namelijk niet stimuleren. Maar, haar gezondheid stond voorop dus ik besloot weer borstvoeding en kunstvoeding te combineren én tijdens een flesvoedingsmoment ook te kolven. Nu werd het pas echt druk. Toch bleef dat oergevoel me toeroepen, dus bleef ik doorgaan en genoot ik van de momenten dat het wél goed ging.

Borst weigeren

Rond een week of acht begon mijn dochter de borst af en toe te weigeren. Zo jong als ze was, had ze al een duidelijke mening. Ze had er soms geen zin in en zette het op een huilen. Spruw had ze niet en we tastten in het duister over de oorzaak. Aanvankelijk zag ik er geen kwaad in en gaf ik haar de afgekolfde melk in de fles. Dit accepteerde ze dan wel. In tegenstelling tot voorheen, begon ik nu tegen de voedingsmomenten op te zien. Soms stond ik ’s morgens huilend op, omdat ik bang was dat ze weer zou weigeren. Mijn dochter huilde in de weken die volgenden veel. Ik zat er zelf door heen en nam weer contact op met de lactatiekundige. We hebben nog wat dingen geprobeerd, maar uiteindelijk dronk ze voor de laatste keer aan de borst toen ze 10 weken oud was. Mijn man legde het moment vast op de foto en ik huilde tranen met tuiten. Mijn dochter besloot zelf dat het genoeg was geweest. De fles ging haar gemakkelijker af en ik legde mij daarbij neer.

Werken en kolven

De weken die volgden, bleef ik kolven. Ook toen ik met 14 weken weer aan het werk ging. Ik kreeg op mijn werk ruimte en tijd om te kolven. Dus ik trok er elke dag met mijn koeltasje, kolfapparaat en flesjes op uit. Dit hield ik vol toen mijn dochter ongeveer vier maanden oud was. Zij dronk steeds meer en mijn melkproductie liep achteruit. Dit betekende dat ik drie keer moest kolven voor één voeding. Toen besloot ik dat ik het punt bereikt had dat het ook voor mij beter was om te stoppen met de borstvoeding. In de maand die volgde, heb ik het kolven zonder problemen afgebouwd.

Gerdien

 

VOLG MIJ

Ik houd ook niet van spam!

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *