Wees een inspirerend voorbeeld en co-creator van een mooie wereld!

Doe jij mee?

29 juni 2016
Gerdien Rotgers

HET OMGEKEERDE EGO: DAT HELPT!

“Bescheidenheid siert de mens”. Wie kent die uitspraak niet? Het wordt als iets positiefs gezien in onze cultuur. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.”

 

Ik heb daar een andere visie op en noem het ook wel: ‘het omgekeerde ego’. En ik ervaar het ook wel eens als belemmerend. Hoewel in sommige situaties gepast, vind ik bescheidenheid ook betrekkelijk. Als je je bij voorkeur bescheiden opstelt, kun je anderen daarmee namelijk ook te kort doen. Simpelweg omdat je dan niet de beste versie van jezelf laat zien.

 

Het heeft iets te maken met zichtbaar durven zijn. Of anders gezegd: ‘profileren’. Niet te verwarren met arrogantie, want dat is overschreeuwen en het andere uiterste. Ook als gevolg van te weinig zelfvertrouwen, maar dat is niet waar ik in deze blog over wil schrijven.

 

Terug naar het omgekeerde ego. Want er valt me nog meer op. Iemand met het omgekeerde ego ontvangt het leven ook heel moeilijk. Bijvoorbeeld een compliment.

Onlangs nog kreeg ik een compliment van iemand voor wie ik veel werk had gedaan. Op het moment dat hij me een compliment gaf voor mijn inzet, nam ik deze niet in ontvangst. Integendeel, ik begon te vertellen hoeveel tijd het me gekost had om dit voor hem te maken. Pffff….! Waarop ik zijn wenkbrauw omhoog zag gaan en me besefte dat ik dit de volgende keer anders zou doen.

 

Ontzettend jammer, want zo onderbreek je de stroom van geven en nemen tussen mensen. Circulatie houdt het juist levend en vitaal. Geven houdt automatisch ook ontvangen in. Ontvangen houdt automatisch ook geven in. Om dit in balans te houden kun je dus niet alleen maar geven en een beetje ontvangen, of andersom natuurlijk.

 

Ook ik ben besmet met het omgekeerde ego. Een hardnekkig virus vind ik het. En het zoekt ook altijd naar bevestiging. “Doe ik het wel goed? Zie je dan niet hoe hard ik m’n best gedaan heb?”

 

Ik vraag me dan ook af waar dit vandaan komt. Een aantal jaar geleden volgde ik een training ‘persoonlijk leiderschap’. Deze training deed me inzien dat je als volwassene één of meerdere patronen aanneemt, die voortkomt uit hoe je je als kind opstelde in je gezin van herkomst. Grofweg zijn er drie patronen: 1) de vechter, 2) de vluchter en 3) de verbinder.

 

Het patroon dat ik gekozen heb, is die van de verbinder. En daarmee hoef ik niet zo nodig op de voorgrond. Ik help liever anderen om te zorgen dat alles goed verloopt. Dit maakt ook dat ik het moeilijk vind om ruimte in te nemen en mezelf echt te laten zien. Laat staan dat ik mijn eigen wensen en behoeften goed ken, én zorg dat ik mezelf hierin voorzie, of in voorzien word.

 

Overigens is het ook een kwaliteit van een verbinder dat deze zorgt dat alles (voor anderen) goed verloopt. Je kunt je je er in de maatschappij heel nuttig mee maken. Ik denk dat ik daar een goed rapportcijfer voor zou kunnen krijgen.

 

Een half jaar geleden deed ik een oefening tijdens een andere training. Na afloop trok mijn tegenspeelster de volgende conclusie over mij: “Ik denk dat jij de behoefte van een ander heel goed in kunt schatten.” Ze kende me nog niet zo lang, maar ze had wel mensenkennis. Raak!

 

Zie hier ook een kwaliteit van een verbinder: inschatten wat nodig is en anderen helpen.

 

Als het dan toch mijn kwaliteit is, wil ik ook een goede helper zijn. Als helper moet je richting kunnen geven én moet je je ook bescheiden op kunnen stellen, omdat de ander zijn eigen pad mag bewandelen. Dus als het nodig is ook een stapje terug kunnen doen, om de ander de ruimte te geven zijn eigen inzichten en ervaringen op te doen.

 

Ik hoorde eens een hele mooie vergelijking: “Wees een Sherpa!”. Sherpa’s wonen in de bergdalen in Nepal en zijn bekend om hun verdiensten voor het alpinisme als: berggids, voorklimmer en drager.

 

Nou, drager zijn lijkt me dan ook niet zo moeilijk.

 

Maar nu komt het!

 

Je kunt pas echt iemand helpen als je jezelf kunt helpen. Oei! Ruimte durven innemen (berggids), zichtbaar durven zijn (voorklimmer) horen daar dus ook allemaal bij!

 

Immers, je kunt je kennis en/of ervaringen pas overdragen, als je het zelf ervaren hebt. Met andere woorden: als je je eigen wensen en behoefte niet goed kent, kun je onmogelijk een goede berggids en voorklimmer zijn.

 

Ik realiseer me heel goed dat mij wat te doen staat (en ik ben er al aan begonnen) als ik anderen écht goed wil kunnen helpen. Ik haal mijn inspiratie dan ook uit mensen die goed voor zichzelf kunnen zorgen. Zij die geen enkele moeite lijken te hebben met het innemen van ruimte en zichtbaar durven zijn.

 

Volgens mij denken zij anders en hebben zij het lef om groot te denken. En ik denk dat dat ze ook ver kan brengen. Een timide houding aannemen, is jezelf van mindere waarde schatten. Een verspilling van je talent. Onnodig overigens, want we zijn hier allemaal met een bedoeling.

 

En wat zou er gebeuren als ik mezelf beter zou profileren? Het zou zowel voor mij als mijn omgeving meer plezier opleveren als ik besluit de hoogste versie van mezelf te laten zien. Ik ben MEER mezelf én ik kan er een betere helper door worden, die zijn omgeving ‘verrijkt’.

 

Daarvoor moet ik antwoord vinden op de vraag: “Wat is de hoogste versie van mezelf?” (lees: wie ben ik in de rol als berggids of voorklimmer?)

 

Hmmm, lastige vraag. Ik weet niet eens hoe die hoogste versie van mezelf eruit ziet.

Typisch iets voor iemand met een omgekeerd ego. (-;

 

Gerdien

PS. En wie ben jij in de rol als berggids, voorklimmer of drager? Welke rol zou je mogen vergroten?

 

25 mei 2016
Gerdien Rotgers

IN VERBINDING MET JEZELF: HET MOOISTE KADO DAT JE DE ANDER KUNT GEVEN

Hoe kan ik van dienst zijn? Waar kan ik, als uniek mens met al mijn unieke talenten en vaardigheden, helpen? Het zijn vragen waar ik regelmatig bij stil sta en maar zelden een goed antwoord op heb. Hoe kan dat nou zo moeilijk zijn? Het heeft te maken met jezelf echt kennen. Ik weet toch wel wie ik ben (Gerdien Rotgers), wat ik leuk vind (schrijven bijvoorbeeld) en waar ik goed in ben (eh..)?

 

Dit alles staat in lijn met je doel of doelen in het leven. Iedereen is hier met een bedoeling en jij bent op het juiste moment op de juiste plaats. Van nature ben je één en al ‘pure potentialiteit’ volgens Deepak Chopra*. Dat betekent dat alles wat jij de wereld te bieden hebt al in je zit. Je hoeft het alleen maar als een kadootje uit te pakken en aan de wereld te geven. En dat sluit dan vervolgens precies aan bij de behoefte van je omgeving.

 

Klinkt simpel toch? Ja theoretisch gezien wel, maar in de praktijk vind ik het soms lastig.

 

Onlangs zag ik in het zwembad een zwemjuf die zichtbaar met veel plezier, geduld en enthousiasme zwemles aan kinderen gaf. Er was een leuke interactie met de kinderen te zien. Zou je haar vragen wat zij de wereld met haar unieke talenten te bieden heeft, dan zou ze kunnen antwoorden: “Ik help kinderen om veilig en zelfstandig in water te kunnen spelen.” Een prachtig voorbeeld van iemand die één van haar doelen gevonden heeft en er vol overtuiging invulling aan geeft. Honderden kinderen is ze daarmee inmiddels van dienst geweest.

 

Waar het volgens mij om gaat is de kunst van het geven te verstaan. Een uniek talent kun je geven vanuit overvloed, zonder zelf leeg te lopen. Om daarna te mogen ontvangen. En hoe meer je geeft, hoe meer je zult ontvangen. Mensen die in overvloed leven, trekken ook overvloed aan. Je kunt immers zelf niet ontvangen wat je zelf niet geeft.

 

Ik hoor je denken: prachtig, maar ik word juist doodmoe van al dat geven. Ik geef mezelf nog eens weg en loop er helemaal op leeg.

Troost je, daar heb ik ook wel eens last van.

 

Als ik dat bij mezelf bemerk, vraag ik me altijd af of ik wel de juiste dingen doe. Stel dat de zwemjuf een commerciële kantoorbaan had, dan zou ze dat misschien prima uitvoeren. Maar de vraag is of ze er energie van krijgt en gelukkig van wordt.

 

Dit betekent: je kunt geven zoveel je wilt. Geen probleem. Met alle goede bedoelingen van dien. Maar als dit niet overeen komt met je eigen behoeften en verlangens, dan bewandel je niet je eigen levenspad. Logisch dat je het je eerder energie kost en stress oplevert, dan dat het je energie geeft.

 

Jezelf echt kennen is dus meer dan: je naam, je beroep (zwemjuf), je levensverhaal of je uiterlijk. Dit zijn elementen waar je je onbewust mee identificeert, maar dat ben je niet. Jezelf kennen gaat veel dieper dan een verzameling ideeën die in je hoofd zitten.

 

En daar zit hem nu juist de crux. Op het moment dat je het je lukt om echt in verbinding te zijn met jezelf, word je beeld van je persoonlijke missie steeds scherper. En dán kun je creëren wat je wilt (zonder stress!) en dus de wereld van dienst zijn.

 

Hoe ik dat doe? Door regelmatig m’n aandacht naar binnen te richten, bij mezelf. Wie ben ik, wat vind ik heel leuk om te doen en waar ben ik goed in, of waar wil ik goed in worden? Als je kunt voelen wat je bezielt, dan ben je daarmee in staat om met jouw unieke talent een ander te helpen.

 

Meditatie is een goede manier om in verbinding te komen met je eigen ‘pure potentialiteit’. Persoonlijk maak ik ook altijd dankbaar gebruik van lange autoritten, die ik dan in stilte doorbreng om tot bezinning te komen.

 

Zo kan ik heel blij worden van het opschrijven en delen van mooie inzichten, in de hoop dat ik andere mensen hiermee in het hart raak. Als je mij nu vraagt wat ik de wereld met mij unieke talent te bieden heb, dan antwoord ik: “Ik wil leren hoe ik andere mensen kan helpen om ook hun mooie inzichten en persoonlijke verhalen op te schrijven en te delen, zodat zij een inspirerend voorbeeld kunnen zijn voor anderen.”

 

Echte voldoening en geluk zit dus in het bewust zijn wie je ECHT bent en wat je te bieden hebt. Geef de ander een geschenk en blijf in verbinding met jezelf.

 

Gerdien

 

PS. Stel je voor dat jij een kadootje bent dat uitgepakt mag worden. Wat zit er dan onder het pakpapier verstopt waar de wereld op zit te wachten?

 

Wanneer vergeet jij nou de tijd? Waar krijg jij energie van? Dán ben je namelijk bezig met wat bij jou past en geef je uiting aan je ‘pure potentialiteit’.

 

* Boek: Zeven spirituele wetten van succes, Deepak Chopra

 

9 april 2016
Gerdien Rotgers

VOORLEVEN REIKT GENERATIES VER: DE INVLOED VAN HET INDIVIDU IS GROTER DAN JE DENKT

Kun je als eenling invloed hebben op veranderingen in de maatschappij? Heb je de moed om te staan voor je overtuiging? Wie ben ik om dit te doen? Het zijn vragen waar ik wel eens mee rond loop. Ik werd getriggerd door de aandacht rondom de internationale vrouwendag op 8 maart. Waar komt dit jaarlijkse fenomeen vandaan en waarom verzamelen vrouwen (in Nederland) zich anno 2016 op deze dag?

 

Een blik in de geschiedenis levert mij op dat de oorsprong ligt bij de eerste massale stakingen in 1908 voor betere arbeidsomstandigheden voor vrouwen in de textielindustrie in de Verenigde Staten. Ook in Nederland deden vrouwen in die tijd aan stakingen mee. Dit was het begin van de strijd voor de vrouwenemancipatie en tegen vrouwendiscriminatie.

 

De schrijver Paul Verhaeghe noemt dat in zijn boek ‘Autoriteit’ de bewustwording via een horizontaal collectief. Wat ben ik blij dat deze vrouwen het lef toonden om hun nek uit te steken en massaal te staken voor betere arbeidsomstandigheden. Met dank aan deze mensen hebben we nu onder andere een 8-urige werkdag in plaats van een 12-urige, en kent Nederland een sociaal vangnet. Het wint dus aan kracht door als collectief op te komen voor betere omstandigheden.

 

Hoewel dit mooi te noemen is, ben ik toch nog niet helemaal tevreden met mijn eigen conclusies. Ik vraag me af in hoeverre deze mensen de gelegenheid hebben gehad óf genomen om zichzelf werkelijk te tonen aan de wereld. Het klinkt als: “We hadden geen keus en staken was het enige dat binnen ons bereik lag.” De oorsprong van de internationale vrouwendag ligt immers gelegen vanuit een situatie van verzet over wat is. Maakt dat niet juist ondergeschikt? In hoeverre ben je dan werkelijk zelf verantwoordelijk, of leg je de verantwoordelijkheid nog steeds in handen van anderen?

 

Ik begrijp wel dat de internationale vrouwendag nog steeds bestaat. Omdat we ons als collectief gesterkt voelen, en omdat wereldwijd nog steeds vrouwen onderdrukt worden of achtergesteld zijn. Maar door je als groep te blijven onderscheiden – vanuit een achtergestelde positie – zeg je eigenlijk dat er nog steeds wat ‘te winnen valt’. Er is dus nog inspanning nodig om een bepaald doel te bereiken als het gaat om vrouwenemancipatie en vrouwendiscriminatie.

 

Doen we onszelf en de maatschappij niet te kort als we ons (als collectief) enkel focussen op het behalen van een doel, zoals een quotum voor vrouwelijke leidinggevenden? Volgens mij gaat het namelijk niet om het doel op zich, maar de invloed die je als individu uit kunt oefenen op de weg ernaar toe. Dit vraagt van iedereen de moed om voor te leven vanuit persoonlijke overtuiging, waardoor omstandigheden van generaties gunstig beïnvloed kunnen worden.

 

De geschiedenis leert ons namelijk dat individuen ook een groot verschil kunnen maken. Een mooi voorbeeld in het thema vrouwenemancipatie en vrouwendiscriminatie vind ik Aletta Jacobs. Zij leefde ook rond 1900 en had de overtuiging: vrouwen hebben recht op hoger onderwijs. Dit leefde ze voor door zelf als eerste vrouw af te studeren aan een universiteit. Zij had een beeld van het hoe het zou kunnen zijn en handelde hiernaar. Ze begon met een kleine stap: zichzelf, en met een sneeuwbaleffect tot gevolg. Mede dankzij deze vrouw hebben vrouwen vandaag de dag in Nederland ook recht op hoger onderwijs. En is de opleidingskloof tussen mannen en vrouwen inmiddels gedicht. Om verschil te kunnen maken, moet je dus buiten de gebaande paden durven te gaan.

 

We hoeven echt niet allemaal de geschiedenisboeken in te gaan als een Aletta Jacobs. Wel kunnen we er een voorbeeld aan nemen. Wat ZAAII voor mij is, is voor jou wat anders. Aletta stelde zich niet zomaar ten dienste van iets of iemand anders. Ze was zich ervan bewust dat ze de vrijheid had om keuzes te maken én haar verantwoordelijkheid te nemen om zich in te zetten voor een betere maatschappij.

 

Het wint dus aan kracht door als collectief op te komen voor betere omstandigheden. Het getuigt van moed door als individu op te staan en je in te zetten voor een mooiere wereld vanuit persoonlijke overtuiging. Welke bijdrage jij ook levert: om iets te kunnen veranderen, zul je klein moeten beginnen. Bij jezelf.

 

Gerdien

 

PS. Wat is jouw persoonlijke overtuiging voor een betere wereld? Hoe zet jij je daarvoor in?

28 maart 2016
Gerdien Rotgers

KOORDDANSEN: ALERT EN GEFOCUST OP KOERS

Hoe vaak laat jij je leven vertroebelen door alles overheersende gedachten, waardoor je nauwelijks aanwezig bent in het moment? Vandaag bracht ik een bezoek aan een circus en lieten we ons gedurende twee uur meevoeren door de show. Verleden en toekomst speelden voor ons en de artiesten even geen rol. Samen consumeerden en produceerden we afleiding met humor, spanning en sensatie, zodat we opgingen in het moment.

 

Als publiek ben je actief alert in het nu, want je zit erbij en je kijkt ernaar. Dat is een verschil met bijvoorbeeld de act van de koorddanseres. Die deed me beseffen dat naast actief alert te zijn, focus op je innerlijke doel van groot belang is om ook actief te kunnen creëren wat je de wereld wilt laten zien. Zij toonde ons in vijf minuten haar lang verworven kwaliteiten en liet zich tijdens de act niet afleiden door gedachten over een nog te maken boodschappenlijstje.

 

Wanneer ze dat wel zou doen, zou dat onmiddellijk gevolgen hebben voor haar concentratie en daarmee de kwaliteit van de uitvoering. Heel logisch toch?

 

Onbewust in de waan van de dag
Het gekke is dat we het in ons dagelijkse leven heel normaal vinden om op meerdere koorden tegelijk te dansen. Als we dit onbewust doen (en dat zijn we nogal eens) geven we ons over aan de waan van de dag. Dit is een passieve vorm van zijn. We zijn er wel – in het moment -, maar we zijn er ook niet, want met onze gedachten zijn we ergens anders. We voeren een interne dialoog, of we denken aan wat we gaan eten vanavond.

 

Bewust opgaan in het moment
Ik hoor je denken. Ja, je hebt gelijk: met sommige activiteiten zijn we wel in staat om te focussen. Dus zijn we bewust van het moment én waarschijnlijk hebben we ook plezier. Bijvoorbeeld tijdens het uitoefenen van een hobby. Na afloop hebben we ‘ons hoofd leeg’. Dit betekent: we zijn tijdelijk even uit de waan van de dag geweest. Net als ik vandaag in het circus. Diende het ook een doel? Misschien wel, maar misschien ook niet.

 

Alert aanwezig én actief creëren 
Laten we eerlijk zijn: veel mensen hebben moeite om slechts te balanceren op één koord. Laat staan dat we dit koord ook nog eens aflopen vanuit een innerlijke focus, zoals de koorddanseres. Omdat we ervan bewust zijn dat we als mens met onze unieke kwaliteiten de wereld iets moois te bieden hebben als we daarin actief alert creëren. Wetende dat dit een unieke reis is die we mogen afleggen, waarin we telkens kleine stapjes voorwaarts zetten.

 

Waarom we dit niet doen?
Soms wachten we het juiste moment af, uit angst om te vallen. Of we beginnen er helemaal niet aan. Vaker nog hebben we geen flauw idee waar we naar onderweg zijn. Dan hebben we het druk met van alles en nog wat, en denken vooral veel. Dan springen we als een kip zonder kop van het ene koord naar het andere. Daarbij drie stappen vooruit zettend en twee weer terug.

 

Wees je actief bewust van het moment én blijf op koers
De koorddanseres gaat een stapje verder dan dat, want ze is actief aanwezig en ze creëert iets. Ze weet wie ze in essentie is, waar ze goed in is en is zich bewust dat ze ons wat te bieden heeft. En om hierin succesvol te zijn betekent het ook dat ze plezier moet hebben in de activiteit die ze doet en haar training voorafgaand serieus moet nemen. De act zelf doet ze met zelfvertrouwen en opperste concentratie. Evenals het kopje koffie dat ze me trouwens in de pauze verkoopt.

 

Het moment aan je voorbij laten gaan
Dat het niet eenvoudig is om actief aanwezig te zijn in het moment, bewijst de mevrouw in het publiek naast me. Tijdens een trapeze act – waar ik met verbijstering en een knoop in mijn maag naar kijk – tikt ze ons aan en vraagt of we een stuk chocolade van haar willen. Even voelt de voorstelling voor mij verstoord. Uit beleefdheid bedank ik haar vriendelijk, waarna ze ook met mij in discussie gaat of we echt geen chocolade willen.

 

Ik merk nu irritatie opkomen en bedank nogmaals terwijl ik haar nu negeer. Ik aanschouw een demonstratie van iemand die wellicht 150 uur getraind heeft voor deze act. Mijn respect voor deze trapezedame gaat natuurlijk niet alleen uit naar de vijf minuten die ze ons toont. Ik ben me ook bewust van de weg die ze af heeft moeten leggen om dit te kunnen doen. En daarom heb ik op dit moment even geen behoefte aan een stuk chocolade. De mevrouw naast mij wel, en ze propt het demonstratief in één keer in haar mond.  Aan de smakgeluiden naast me te horen, eet ze het ook met smaak op. Voor mij voelt het alsof we zojuist enkele kostbare seconden van deze act hebben gemist.

 

Een leuke middag gehad
Gedurende de circusvoorstelling heb ik gelukkig even niet gedacht aan het strijkgoed dat nog op me lag te wachten en de belastingaangifte die we ook nog moeten doen. We hebben een leuke middag gehad.

 

Het leert me dat als je van het huidige moment het brandpunt van je leven maakt, het vermogen om plezier te hebben in wat je doet toeneemt. En daarmee ook de kwaliteit van het leven voor jezelf en voor anderen vergroot.

 

Het gaat niet over wat, maar hoe je het doet
Dat is een mooie conclusie. En denk ik dat we geen koorddanseres hoeven te zijn, om vanuit innerlijke focus het leven in het nu te kunnen ervaren. Het heeft ook niks te maken met het van jezelf moeten of willen bereiken van bepaalde doelen. Er komt een verandering in je prioriteiten als het belangrijkste doel om te doen wat je doet het doen zelf wordt. Het mooie daarvan is dat je juist elke minuut van de dag op kunt gaan in het moment. Bijvoorbeeld tijdens het voeren van je kippen, het autorijden, of bij het schillen van de aardappels. Je hoeft dus niet meer te wachten om te beginnen met leven, want je kunt plezier beleven aan elke activiteit die je bewust met actieve aandacht doet. Het gaat niet over wat je doet, maar om hoe je het doet.

 

Gerdien

 

PS. Welke dagdagelijkse (routine) klusjes heb jij in je leven die je als middel in kunt zetten om alleen het huidige moment te ervaren? Probeer er vandaag nog eens een uit, succes!

 

Meer inspiratie? Bekijk dit filmpje 

27 februari 2016
Gerdien Rotgers

EEN UUR NIKS DOEN BRENGT VERLICHTING VOOR IEDEREEN

“Verander de wereld vanuit je huiskamer. Morgenavond mediteren tussen 20 en 21 uur. www.stadsverlichting.nu Doe jij ook mee?”

 

Dit was de tweet die ik uit deed op zaterdag 9 januari 2016, de dag voordat ik voor het eerst mee deed aan ‘stadsverlichting’. Een initiatief van Kris en Tijn Touber.

 

Samen mediteren brengt harmonie in de omgeving, stellen Kris en Tijn, waarbij ze verwijzen naar onderzoek. Dit betekent dus een uur niks doen voor een mooiere wereld. Wie wil dit nou niet?

 

En ik heb zojuist een uur niks gedaan. In een tuinkamer, in mijn woonplaats, bij iemand die ik nog nooit eerder had ontmoet. Samen met andere mensen die ik ook niet kende. Een bijzondere ervaring voor het goede doel.

 

Kris en Tijn schreven er een boek over dat heet: Stadsverlichting. Op het moment dat ik deze blog schrijf, hebben 888 mensen hun huiskamer in Nederland en België opengesteld voor meditatie onder de noemer ‘Stadsverlichting’.

 

Ik vraag me vaak af: wat is nodig voor een verandering tot een mooiere wereld? Niks. “Je hoeft alleen maar toeschouwer in het leven te zijn“, zegt Kris Touber in de geleide meditatie cd die ik vanavond hoorde tijdens het uur Stadsverlichting.

 

Dat klinkt paradoxaal. Je wilt komen tot een verandering, maar toch hoef je er niks voor te doen. Dat is toch passief? Mensen hebben toch een vrije keuze? Wij zijn toch bewuste wezens? En haal ik dan wel genoeg uit het leven?

 

Neem nou deze vorm van meditatie. Ik moet toch op een afgesproken tijdstip en locatie daar zijn? Daarvoor moet ik wel eerst aangekondigd hebben dat ik graag mee wil doen. Op geplande dag en tijd de auto in stappen, en er naar toe rijden. De huiskamer waar ik afgesproken heb, komt immers niet vanzelf naar mij toe waaien.

 

Het is een vraagstuk waar ik vaker over na denk. En denkend kom ik er ook niet uit. Als ik vanbinnen voel, begrijp ik wel wat er mee bedoeld wordt. Tijdens de meditatie hoef ik namelijk helemaal niks te doen. Gewoon zitten, blijven ademhalen en een uur lang het laten gebeuren.

 

Een meditatie op zichzelf is een ervaring om mee te bewegen met het leven. Te ervaren wat op dat moment langs komt. Zo stuitte ik letterlijk drie weken geleden ‘per toeval’ op Youtube op een  interview met Tijn Touber waarin hij ‘Stadsverlichting’ ook toelichtte.

 

En zo kwam ‘Stadsverlichting’ op mijn levenspad voorbij. Ik was er niet naar opzoek. Ik hoefde er niks voor te doen. Ineens was het daar. Het wekte de nieuwsgierigheid van mij als toeschouwer van het leven. Ik besloot als bewuste mens met vrije keuze om het initiatief aan te grijpen en mij aan te melden om deel te nemen.

 

Want wie wil er nu niet met ruim 3000 andere mensen tegelijk (een rekensom die ik tijdens de meditatie maakte…) mediteren voor een mooiere wereld? Ik vind het een prachtig initiatief en in elk geval de moeite van het proberen waard! Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

 

Mijn oom Derk zijn laatste wijze woorden tegen mij waren: “Het leven is er zijn.” Ik moet er nog vaak aan denken. Zou hij daarmee hetzelfde bedoeld hebben? Ik denk het wel.

 

Wees wie je bent en ervaar het leven. Verlicht het pad dat je gaat met het licht dat je bent. Dat is genoeg om te komen tot een mooiere wereld.

 

 Gerdien

 

PS. Waar laat jij je licht schijnen? Geef je op voor ‘Stadsverlichting’.

 

 

Vind Zaaii ook leuk

Volg Zaaii op Twitter