Wees een inspirerend voorbeeld en co-creator van een mooie wereld!

Doe jij mee?

17 januari 2017
Gerdien Rotgers

OORLOG IN HUIS VOOR VREDE EN VEILIGHEID

Afgelopen zaterdag kreeg ik een prachtig boeket bloemen bezorgd, van mijn man. Ik schoot helemaal vol. “Moet jij huilen om bloemen mama?” vroeg onze oudste dochter (5). “Het zijn bloemen van papa!”, zei ik. “Huh? Maar groeien er dan toch bloemen in de woestijn?” vroeg ze helemaal verbaasd. (meer…)

13 oktober 2016
Gerdien Rotgers

BIJ MIJ IN DE STRAAT HETEN WE ALLEMAAL BUREN

“Respect is: elkaar een hand geven en in de ogen kijken. Respect is ook: elkaar niet in de ogen kijken en geen hand geven.” Dat waren de woorden van een ex-vluchteling die ik onlangs ontmoette. Hij vervolgde: “Met respect bedoelen we hetzelfde, alleen uiten we het anders.” Ik vond dat mooi verwoord, zonder waardeoordeel. Gewoon een constatering van wat is. (meer…)

21 september 2016
Gerdien Rotgers

ALLES IS EEN: DE REST VAN HET UNIVERSUM EN JIJ

“We moeten rennen, vliegen, duiken, vallen en weer doorgaan!” Een zin uit een liedje van Herman van Veen dat nu in mij op komt. Ook ik heb er vandaag last van gehad. En ik vind dat bepaald niet de leukste dagen moet ik eerlijk zeggen.

 

Het zijn van die momenten dat ik me opgesloten voel in een beperkte wereld, baal omdat ik te weinig uren in m’n dag heb, en vooral dingen moet doen die me afhouden van het gevoel dat ik ‘leef’ en in verbinding ben met alles wat ‘leeft’. Althans zo voelt het. Want, tijd bestaat niet en als mens heb je een vrije wil.

 

Ik besteed het liefst zoveel mogelijk tijd aan de dingen die ik echt belangrijk en leuk vind. En toch zijn er altijd nog (teveel) dingen die daarnaast ook gedaan moeten worden. Een schoon toilet, of boodschappen in de kast kunnen ook best nuttig zijn. Maar ik vind het jammer van mijn tijd om me ermee bezig te houden.

 

“Natuurlijk kan het een uitdaging zijn om helemaal ‘zen’ de wasmachine aan te zetten, maar waar het me nu om gaat zijn de vragen:

 

“Wie staat er in de drukte van alledag stil bij het milieu?” Hoeveel wasmachines draai jij in de week? Ik heb zelf geen flauw idee. Gewoon zo vaak als het moet.

 

“De gelijke verdeling tussen arm en rijk?” Wanneer ben jij voor het laatst vrijgevig geweest? Mijn laatste donatie was vorige week voor de kinderpostzegels.

 

“Vrede op aarde?” Nou, je had me hier vandaag moeten horen mopperen in huis!

“Zijn we met z’n allen mentaal in balans in de wereld?” Ik heb me laten vertellen dat het aantal mensen dat een burn-out krijgt of zelfmoord pleegt nog nooit zo hoog geweest! Ik hoop dat ik er nooit mee te maken krijg.

 

En het gekke is: niemand staat ’s morgens op met het idee om de natuur te vernietigen, anderen geweld aan te doen of om je eigen geluk te verlagen. En toch doen we het collectief.

Sterker nog, we dragen dagelijks bij aan vervuiling, ongelijke verdeling van bezit, polarisatie en onbalans in onze mentale gesteldheid. Kortom: we creëren collectief resultaten die niemand wil, en de vraag is: “Waarom?”.

 

Het antwoord hierop is niet eenvoudig te geven. Wat we wel kunnen doen is zorgen dat we ons collectieve bewustzijn verhogen, zodat we gelegenheden/kansen zien om in positieve zin te handelen. Want, wie zich op laat slokken door de waan van de dag beseft niet dat hij of zij onderdeel uit maakt van het grotere geheel.

 

Dit betekent: elke handeling die je doet, heeft invloed op iedereen. En we meten allemaal weleens ons welzijn af aan een situatie, objecten of relaties om ons heen, in plaats van te voelen dat gelukzaligheid besloten zit in elke atoom waaruit we bestaan.

 

Wie dat besef op ons over wist te brengen, waren de astronauten van één van de eerste bemande reizen naar de maan in 1968. Ze waren op pad gestuurd met de opdracht om beeldmateriaal te maken van de maan en het heelal. Tot één van de astronauten terugkoppelde: “Zal ik jullie ook eens laten zien hoe de aarde er vanaf deze plek uitziet?” Vanaf dat moment kregen we allemaal de mogelijkheid om in te zien hoe klein en nietig we als mensheid zijn op deze aarde, én hoe kwetsbaar de planeet aarde is als onderdeel van het héle universum.

 

Het laat ons zien dat niet altijd alles is wat het lijkt. Ons denken en kijken is beperkt. En, met onze huidige levensstijl maken we de aarde kapot. We dragen allemaal een verantwoordelijkheid voor het behoud van onze wereld en het welzijn van de mensheid. 

 

Vanuit de visie: “Hoe kan ik bijdragen aan een betere wereld?”, heb ik me sinds september dit jaar aangesloten bij een ‘Ulab’ in Twente. Samen met een tiental andere – tot voor kort voor mij onbekende – mensen werken we samen in een ‘hub’ om betekenisvol bij te dragen aan concrete casussen in Twente. Als ‘hub’ maken we wereldwijd deel uit van een co-creatie van mensen in ‘hubs’ die zich inzetten voor lokale veranderingen. Een Ulab is gebaseerd op de ‘theorie U’ van de wetenschapper Otto Scharmer. Wat deze theorie concreet inhoudt en wat wij in Twente precies doen? Daarover later meer.

 

Gerdien

PS. Op welke manier draag jij bij aan een mooiere wereld?

 

31 augustus 2016
Gerdien Rotgers

UITGESTELDE BETALING: KOUD GEBAAR OF GROOT GELUK?

Verhit en met rode wangen ploft ze neer op het bankje naast het zwembad. Je kunt het aan haar gezicht aflezen: hè, hè, wat een dag! Haar dienst zit erop. Tropische warmte vraagt veel van badjuffen en -meesters. Ik zwem naar de kant en vraag haar hoe de dag verlopen is.

 

“Bijzonder druk. Door de mooie nazomer hebben we vandaag 3500 bezoekers gehad. Vanmiddag was er een jongetje van drie jaar zoek. Hij had geen zwembandjes om en kon niet zwemmen. Waar moet je beginnen in de drukte! We hebben met z’n allen tien minuten naar hem gezocht, tot we hem vonden in de horeca. Nietsvermoedend met een ijsje in zijn hand. We gingen al bijna uit van het ergste.”

 

De rillingen lopen me over de rug.

 

Ze gaat verder: “Dit soort dagen zijn hectisch. We moeten alert zijn. Je wilt niet weten hoeveel mensen nog niet kunnen zwemmen. Gelukkig stelt de KNZB sinds kort geld ter beschikking zodat kinderen waarvan de ouders de zwemles niet kunnen betalen, toch op zwemles kunnen. Leren zwemmen is van levensbelang. Maar ik begrijp ook dat het voor sommige gezinnen een afweging is. Zeven of acht euro in de week kunnen sommigen niet opbrengen.”

 

Terwijl ik naar huis ga, denk ik na over dit gesprek.

 

Wat mooi dat de KNZB hierin voorziet. Wij zouden ook best een gezin kunnen helpen, door bijvoorbeeld een maandbedrag zwemles te doneren. Als meerdere mensen dat zouden doen, al was het maar het weekbedrag van een zwemles, dan kunnen alle kinderen op zwemles.

 

Ik moet denken aan een jaar geleden toen mijn man en ik uit eten gingen en we op de menukaart lazen dat je een uitgestelde koffie kon kopen. We hadden er nog nooit van gehoord. Een uitgestelde koffie betekent: een kop koffie betalen, dat op een ander moment door iemand anders genuttigd wordt. Iemand die zelf de koffie niet kan betalen. Wat een mooi gebaar dachten wij, en we bestelden die avond ook twee uitgestelde koppen koffie.

 

Twee weken nadat we uit eten waren geweest, kregen we van school de vraag om de vrijwillige ouderbijdrage en het geld voor de schoolreis over te maken. Een totaalbedrag van 35 euro per kind. Met de uitgestelde koffie nog ‘vers’ in het achterhoofd, nam ik contact op met de ouderraad of het ook mogelijk was om een extra donatie te doen. Er zou een gezin mee geholpen kunnen worden. Eén van mijn argumenten was dat ik het belangrijk vind dat alle kinderen mee kunnen op schoolreis, zodat geen kind buiten de groep komt te staan. Ik benoemde daarbij het voorbeeld van de ‘uitgestelde koffie’.

 

De ouderraad had deze vraag nog nooit eerder gehad en nam het serieus op. Het werd een agendapunt in de volgende vergadering. Na afloop kreeg ik het antwoord: “Bedankt voor het aanbod. Het is niet nodig, want de school heeft voor dergelijke situaties een potje.”

 

Nu een jaar later, door het gesprek met de badjuf, komt mijn idee van een uitgestelde betaling weer boven drijven. Iemand attendeerde me erop dat dit ook wel ‘payitforward’ genoemd wordt. Mijn interesse is gewekt en ik speur het internet af.

 

Ik vind inderdaad meerdere sites die dit principe uitdragen. Er is zelfs een film over gemaakt met een prachtige slotboodschap. En ik hoor over een ‘little free pantry’. Prachtig om te zien dat dit soort kleine initiatieven gewoon werken en groeien in omvang over de wereld!

 

Wat me opvalt, is dat het concept van ‘payitforward’ niet per definitie het doneren van geld inhoudt. Dit is volgens critici een koud gebaar. Gemakzuchtig ook. En misschien hebben critici daar ook best gelijk in. Maar waarom zou je het niet doen, als je het wel kunt missen? Een voordeel van dit systeem vind ik trouwens dat gever en ontvanger anoniem blijven. Dus er ontstaan geen ongemakkelijke situaties.

 

Waar het wel om gaat is het principe van de ‘asymmetrische wederkerigheid’. Waarbij de immateriële giften misschien wel de meest krachtige giften zijn. Het belangeloos geven aan een ander, of er voor een ander zijn. Helpen. Reageren op waar de situatie om vraagt. En als iedereen dit doet, dragen we allemaal bij aan voorspoed en geluk voor iedereen. Op een onverwacht moment komt hulp bij jou terug. Altijd prettig als je de wind (plotseling) in de zeilen voelt.

 

Ik begrijp best dat er mensen zijn die een uitgestelde koffie een koud gebaar vinden. Ik merk bij mezelf ook dat ik het wel een leuk concept vind, maar dat het me niet raakt. Voor mijn gevoel zit het meer op fundamentele dingen die, naast de immateriële giften, van belang zijn.

 

Als ik daar over na denk, kom ik uit op: voeding, onderdak, kleding en onderwijs.

 

Ook ik heb de afgelopen jaren dankbaar gebruik mogen maken van uitgestelde betalingen.

 

Zo ontving ik van een collega meerdere keren zakken vol met kinderkleding, waar haar kinderen inmiddels uitgegroeid waren. Mijn ouders betaalden mijn rijbewijs en studie (grotendeels) voor me. En mijn oom Derk doneerde mij 500 euro om mijn bibliotheekabonnement voor de komende tien jaar te betalen. Bijzonder mooie geschenken en een verrijking van ons leven.

 

Naast het feit dat je uitgestelde betalingen kunt consumeren, kun je je ook afvragen hoe je dit weer kunt delen. Zelf heb ik sterk de behoefte om ermee van nut te kunnen zijn voor de maatschappij. Een soort ‘tweedehands’ weggeven dus. Zo bewaar ik alle kinderkleding voor een volgende gebruiker. Mijn diploma’s hebben me geholpen te staan waar ik nu sta. Mijn rijbewijs geeft me vrijheid. En wat ik uit de bibliotheekboeken oppik, probeer ik in de praktijk toe te passen of uit te dragen (in mijn blogs). Mijn website ZAAII is daar onder andere een uitvloeisel van. Ik hoop mijn kennis en ervaringen over te dragen en daarmee anderen te kunnen inspireren en verrijken.

 

Ik vraag me af wat er volgens het principe van ‘payitforward’ nog meer mogelijk is dan een uitgestelde koffie. Persoonlijk raakt het thema onderwijs & persoonlijke ontwikkeling mij het meest. Hoe belangrijk én fantastisch is het dat je geholpen wordt om je leven naar een hoger plan te trekken, zodat JIJ daarmee weer van betekenis kunt zijn voor een ANDER?!

 

Noem het een koud gebaar. Ik vind het een groot geluk: voor iedereen!

 

“Education is the most powerful weapon which you can use to change the world.”
Nelson Mandela


Gerdien

 

PS. Welke voorbeelden ken jij van het ‘payitforward’ principe? Wat is volgens jou nog meer mogelijk?

Met welk ‘tweedehands’ weggeven verrijk jij de wereld?

 

19 juli 2016
Gerdien Rotgers

ROEREN IN DE KWANTUMSOEP

Dat doe ik een paar keer in de week. ’s Morgens of ’s avonds, vooruit of achteruit, vaak genoodzaakt door omstandigheden zigzaggend. Ongeveer een half uur per keer en dan vind ik het wel weer mooi.

 

‘Roeren in de kwantumsoep’, dat is hoe ik zwemmen noem. Even tijd voor mezelf, afstand nemen van de dag en ondertussen borrelen de creatieve ideeën bij me op. Op het moment dat ik moeiteloos en licht door het water glijd en de tijd vergeet, laat ik me meevoeren in de levensstroom en ervaar ik de eenwording met het element water. Het is overigens een uitdrukking die ik geleend heb uit het boek: ‘De zeven spirituele wetten van succes’, van Deepak Chopra.

 

Sinds een half jaar ben ik weer serieus gaan sporten. En dan bedoel ik niet de ene week wel en de andere week niet. Nee, ik ben er wekelijks meerdere keren voor gegaan en er niet meer vanaf geweken.

 

Want, hoewel recreatief, ik ben weer begonnen. Met de komst van de kinderen sportte ik steeds minder (lees: kwam de klad erin). Het Nederlands woordenboek vertaalt de klad erin = het ging niet meer zo goed.

 

Er sloop een ‘sense of urgentie’ in, maar ik stelde het nog maar even uit om onder ogen te zien. Natuurlijk merkte ik wel dat mijn conditie achteruit ging. En extra zwembandjes om je middel lijken handig bij het zwemmen, maar ik hoef ze niet zo nodig 24/7 bij me te dragen.

 

Geen geschikte gelegenheid ervoor, geen oppas, te moe, weet niet wat voor sport ik dan moet doen, wil geen verplichting erbij, geen zin om… nou ja verzin zelf maar die excuses.

 

En zo bleef ik nog even in de wachtkamer zitten, naast de wachter bij de poort*. Deze wachter had forse afmetingen kan ik je verklappen! Hij vertelde me dat je er in je leven ook het beste van kunt maken, zonder gebruik te maken van de gelegenheid. Het lijkt namelijk veel gemakkelijker om te blijven doen wat je altijd doet. In plaats dan dat je je over je (zelf bedachte!) weerstanden, angsten of verleidingen heen zet. Schijn bedriegt.

 

Één ding weet je dan wel zeker: alles blijft zoals het is.

 

“Je doet jezelf te kort.”  Zei een vrouw een half jaar geleden tegen mij. Zelf liep ze trouwens nog halve marathons terwijl ze inmiddels 24-weken zwangere was.

 

BOEM! Die opmerking uit haar mond kwam bij mij met de deur in huis vallen. Natuurlijk wist ik het wel en uiteraard had ik het vaker gehoord, maar eindelijk kwam het binnen. En ze had gelijk!

 

De deur waar ik tegen aan keek, was niet langer meer gesloten. Stond niet op een kier, maar wagenwijd open. Onbekend wat het me zou brengen en of het wel zou lukken, besloot ik het te ondergaan en stapte daarmee in de opkomende toekomst. Nog dezelfde avond regelde ik een vaste oppas en zo gezegd zo gedaan.

 

Ik moet hierbij denken aan de woorden van Steve Jobs in één van zijn inspirerende speeches. Hierin gaat hij in op het nut en de noodzaak van keuzes maken in je leven, en je hart volgen om verschil te kunnen maken. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen. “De toekomst is onzeker”, zegt hij. “Pas achteraf kun je een verband leggen tussen de keuzes die je in je leven hebt gemaakt.” Dit betekent dat je het vertrouwen én lef moet hebben om op het moment dat je voor een keuze staat, erin te stappen door je hart te volgen en je door je hart te laten leiden.

 

Weer gaan sporten is misschien geen wereldse keuze, maar er zijn genoeg andere levensvragen voor in te vullen. En toch, nu een half jaar later kijk ik tevreden terug. Ik beleef veel plezier aan het uurtje per dag voor mezelf en voel me weer een stuk fitter. En ook mijn zwembandjes zijn zelfs weer geslonken naar mijn oorspronkelijke maat!

 

Onlangs vroeg iemand mij hoeveel baantjes in elke keer zwem. Ik moest eerlijk bekennen dat ik hier nog nooit op gelet had. Op dat moment realiseerde ik mij dat ik zonder verwachting begonnen was en genoot van het doen op zich. ZIJN dus. Wat een gaaf inzicht!

 

 

Gerdien

 

PS. Ik zie het leven als een reis. Het gaat niet om het doel op zich, maar de weg ernaar toe. Welke wachters staan bij jou voor de poort? Durf je de gelegenheid toch te grijpen?

 

*Boek: De grote sprong, bevrijding in het leven van alledag – Hans Korteweg –

Vind Zaaii ook leuk

Volg Zaaii op Twitter